Maurycy Gomulicki

Proste, poziome i pionowe linie, prostokąty i kolory podstawowe – Maurycy Gomulicki
22 kwietnia 2010 roku odsłonił na szklanym świetliku łączącym starą i nową część Domu Handlowego RENOMA swoje najnowsze dzieło. Potomek pisarza Wiktora Gomulickiego i słynnego varsavianisty Juliusza Gomulickiego tym samym zmienił wizualnie przestrzeń RENOMY.

Nota biograficzna:

Maurycy Gomulicki jest grafikiem, fotografem, autorem instalacji, krótkich form filmowych, aranżacji wnętrz oraz kolekcjonerem. Jego działania to wizualne przejawy szeroko pojętej popkultury. Absolwent warszawskiej ASP, edukację kontynuował w Universitat de Barcelona (1992–1993), Nuova Accademia di Belle Arti w Mediolanie (1994) oraz Centro Multimedia del Centro Nacional de las Artes w Meksyku (1997–1998). Zajmuje się także projektowaniem graficznym i ilustracją książkową. Swoje teksty publikował m.in. w „Machinie” oraz „Fluidzie”. W grudniu 2007 wydał album fotografii z Warszawy pt. „W-wa”. Od października 2006 roku prowadzi swój blog www.pinknotdead.blox.pl. Mieszka i pracuje w Warszawie oraz Meksyku. Jest potomkiem znanego polskiego pisarza Witolda Gomulickiego oraz varsavianisty i eseisty Juliusza Gomulickiego.

Kontynuator rodzinnych tradycji artystycznych znany jest m. in. z prac z serii „Typologie sentymentalne”. Fotografując sklepowe manekiny, Gomulicki pokazał świat erotycznych urojeń. Z kolei seria fotografii z cyklu „Vaginettes" była próbą kwestionowania potencjału zmysłowego w obrazie nauki i religii. W ramach projektu „MEXXXICO Erotica Shop" Gomulicki, wspólnie z Jorgem Covarrubiasem i Salvadorem Quirozem, zaprojektował w Meksyku sieć różowych sex-shopów.

Opis pracy:

Artysta w swojej najnowszej pracy wykorzystuje założenia holenderskiego malarza i zarazem twórcy neoplastycyzmu, Pieta Mondriana, według którego zadaniem sztuki jest obrazowanie praw rządzących wszechświatem. Stąd zestawienie dwóch kierunków linearnych: pionu i poziomu, tworzących kąt prosty.

Ogromną rolę odgrywa tu kolor; ograniczony jest do trzech barw zasadniczych, a żółć, czerwień i błękit symbolizują materię. Pojawiające się w dziele barwy neutralne – czerń, biel i szarość – wyrażają przestrzeń. Teoria ta znalazła swoje odbicie w architekturze funkcjonalizmu, tak chętnie eksplorowanej przez Bauhaus, Le Corbusiera, również i w Polsce przez grupę Praesens. Podporządkowanie bryły budynku idei „czystej architektury” niosło ze sobą decyzję o zatarciu granic między architekturą i techniką, oczyszczeniu ze zbędnych elementów dekoracyjnych. Najistotniejsza była bowiem funkcja pełniona przez budynek, a w dalszej kolejności ważna stawała się konstrukcja i forma.
Do tych tradycji nawiązuje Maurycy Gomulicki, który widzi potrzebę prowadzenia dialogu z myślą Mondriana. Asymetria kolorowych pól na szklanej elewacji jeszcze bardziej uatrakcyjni architekturę RENOMY, która – zachowując ducha modernizmu – sama w sobie jest doskonałym przykładem połączenia historycznego budynku i nowoczesnej architektury.

– RENOMA od początku swojego istnienia była nie tylko domem handlowym. Tutaj można było obserwować najnowsze trendy rządzące sztuką i architekturą. Wiedzieli to klienci Wertheima, a dzięki rewitalizacji wiedzą to również klienci współczesnej RENOMY – mówi Tomasz P. Chenczke, prezes zarządu Centrum Development & Investments. – Praca Maurycego Gomulickiego, specjalizującego się wizualnych przejawach szeroko pojętej popkultury, to kolejne trwałe dzieło projektowane od początku z myślą o jego ekspozycji w RENOMIE. To także kolejny element tego miejsca, wyróżniający je spośród innych obiektów komercyjnych nie tylko we Wrocławiu, ale i w całej Polsce.

Maurycy Gomulicki dołącza to prestiżowej listy twórców, którzy swoje dzieła wykonali specjalnie dla RENOMY – do malarza Jarosława Flicińskiego, specjalizującej się w instalacjach przestrzennych Moniki Sosnowskiej. Jego praca będzie współistniała w przestrzeni RENOMY z muralem autorstwa Karola Radziszewskiego, laureata „Paszportu Polityki”, a także awangardowymi żyrandolami projektu studia PUFF-BUFF oraz żyrandolami projektu klasyka designu – Vernera Pantona.